człowiek
Autor: Kate Wong | dodano: 2012-10-16
Pierwsi rzeźnicy

Człowiekowate zaczęły kroić steki  dużo dawniej, niż sądzono.

Dawno temu, na brzegu jeziora w Afryce Wschodniej, grupa głodnych zbieraczy zebrała się na prymitywnej wieczerzy. Ostrymi, kamiennymi narzędziami biesiadnicy pokroili mięso zwierząt wielkości krów i kóz i roztrzaskali ich kości, by dobrać się do smakowitego szpiku. Niezwykłość tej sceny polega głównie na tym, że miała ona miejsce 3,4 mln lat temu, co przesuwa o 800 tys. lat wstecz najstarszy znany przykład posługiwania się narzędziami z kamienia i jedzenia mięsa przez przodków człowieka współczesnego.

Ucztujące istoty to najprawdopodobniej przedstawiciele prymitywnego rodzaju Australopithecus, a konkretnie A. afarensis, do którego należała słynna Lucy. Naukowcy długo uważali, że australopiteki, o zębach i szczękach przystosowanych do spożywania owoców, nasion i innych pokarmów roślinnych, były przede wszystkim wegetarianami. Jednak niedawno odkryte kości zwierząt ze śladami cięcia (na zdjęciu powyżej), pochodzące ze stanowiska o nazwie Dikika, położonego zaledwie kilka kilometrów od miejsca znalezienia Lucy w etiopskim rejonie Afar, sugerują, że „być może pochodzą one z okresu, kiedy człowiekowate stopniowo włączały do swej diety mięso i eksperymentowały z wykorzystywaniem narzędzi” – jak zauważa główna autorka projektu Shannon P. McPherron z Max-Planck-Institut für evolutionäre Anthropologie w Lipsku. Raport opisujący znalezione kości ukazał się w Nature z 12 sierpnia.

Co spowodowało tę modyfikację diety? Niektórzy archeolodzy uważają, że do poszukiwania nowych źródeł pożywienia mogły popchnąć ten gatunek zmiany środowiska. „Niewykluczone, że adaptacje behawioralne pozwoliły A. afarensis przystosować się do nowych warunków bez zmian anatomicznych” – spekuluje archeolog David R. Braun z University of Cape Town w Afryce Południowej.

Krytycy kwestionują możliwość powstania śladów cięć w wyniku użycia kamiennych narzędzi, skoro ich nie znaleziono na żadnym stanowisku. Jak było naprawdę, wyjaśnią przyszłe odkrycia. „Myślę, że teraz znacznie więcej ludzi będzie intensywnie szukać tego typu dowodów” – przewiduje Braun.

Więcej w miesięczniku „Świat Nauki" nr 11/2010 »
Drukuj »
Aktualne numery
12/2021
10/2020 - specjalny
Kalendarium
Grudzień
7

W 1972 r. rozpoczęła się ostatnia załogowa misja księżycowa - Apollo 17. 
Warto przeczytać
Nie tylko tabliczka mnożenia, ale i dzielenia może sama wchodzić do głowy! Pomogą w tym zabawne, wpadające w ucho wierszyki, które pozostają w głowach uczniów. Dzięki błyskotliwym skojarzeniom pozwalają łatwo i bez wysiłku nie tylko nauczyć się tabliczki dzielenia w zakresie do 100, ale także zrozumieć, czym jest dzielenie i dlaczego nie musi sprawiać najmniejszych kłopotów.

Logowanie

Nazwa użytkownika

Hasło

Autor: Kate Wong | dodano: 2012-10-16
Pierwsi rzeźnicy

Człowiekowate zaczęły kroić steki  dużo dawniej, niż sądzono.

Dawno temu, na brzegu jeziora w Afryce Wschodniej, grupa głodnych zbieraczy zebrała się na prymitywnej wieczerzy. Ostrymi, kamiennymi narzędziami biesiadnicy pokroili mięso zwierząt wielkości krów i kóz i roztrzaskali ich kości, by dobrać się do smakowitego szpiku. Niezwykłość tej sceny polega głównie na tym, że miała ona miejsce 3,4 mln lat temu, co przesuwa o 800 tys. lat wstecz najstarszy znany przykład posługiwania się narzędziami z kamienia i jedzenia mięsa przez przodków człowieka współczesnego.

Ucztujące istoty to najprawdopodobniej przedstawiciele prymitywnego rodzaju Australopithecus, a konkretnie A. afarensis, do którego należała słynna Lucy. Naukowcy długo uważali, że australopiteki, o zębach i szczękach przystosowanych do spożywania owoców, nasion i innych pokarmów roślinnych, były przede wszystkim wegetarianami. Jednak niedawno odkryte kości zwierząt ze śladami cięcia (na zdjęciu powyżej), pochodzące ze stanowiska o nazwie Dikika, położonego zaledwie kilka kilometrów od miejsca znalezienia Lucy w etiopskim rejonie Afar, sugerują, że „być może pochodzą one z okresu, kiedy człowiekowate stopniowo włączały do swej diety mięso i eksperymentowały z wykorzystywaniem narzędzi” – jak zauważa główna autorka projektu Shannon P. McPherron z Max-Planck-Institut für evolutionäre Anthropologie w Lipsku. Raport opisujący znalezione kości ukazał się w Nature z 12 sierpnia.

Co spowodowało tę modyfikację diety? Niektórzy archeolodzy uważają, że do poszukiwania nowych źródeł pożywienia mogły popchnąć ten gatunek zmiany środowiska. „Niewykluczone, że adaptacje behawioralne pozwoliły A. afarensis przystosować się do nowych warunków bez zmian anatomicznych” – spekuluje archeolog David R. Braun z University of Cape Town w Afryce Południowej.

Krytycy kwestionują możliwość powstania śladów cięć w wyniku użycia kamiennych narzędzi, skoro ich nie znaleziono na żadnym stanowisku. Jak było naprawdę, wyjaśnią przyszłe odkrycia. „Myślę, że teraz znacznie więcej ludzi będzie intensywnie szukać tego typu dowodów” – przewiduje Braun.