ziemia
Autor: Carolyn Wilke | dodano: 2020-11-30
Grób z opalu

Ilustracja:"ARTHROPOD ENTOMBMENT IN WEATHERING-FORMED OPAL: NEW HORIZONS FOR RECORDING LIFE IN ROCKS"

Owad uwięziony w drogocennym klejnocie może dostarczyć nowych wskazówek dotyczących poszukiwania dawnego życia na Ziemi i Marsie. Opal, wydobyty w Indonezji ze skały i nazwany „Beverly,” zawiera oskórek maleńkiej nimfy cykady. W czerwcowym numerze czasopisma Scientific Reports naukowcy wyjaśniają, jak prawdopodobnie powstał.

Inne skamieniałości opalowe znalezione zostały w skałach zawierających krzemionkę, które tworzą się w pobliżu gejzerów – mówi Boris Chauviré, geolog z Université Grenoble Alpes we Francji. Gorąca woda rozpuszcza takie skały; kiedy powstały w ten sposób bogaty w krzemionkę płyn ostygnie, może stwardnieć, tworząc połyskujący klejnot, który czasami wypełnia przestrzeń pozostawioną przez rozkładające się organizmy lub zalewa ciała drobnych żyjątek. Ta konkretna skamieniałość pochodzi jednak z gleby utworzonej przez erozję skał wulkanicznych - jest to pierwszy przypadek znalezienia zwierzęcia w opalu, który uformował się w taki właśnie sposób. Chauviré sądzi, że uzyskana wiedza może wskazać nowe miejsca, w których należałoby szukać dawnego życia.

Taki sposób powstawania opalu jest w rzeczywistości powszechniejszy niż proces geotermalny, ale przebiega wolniej i dlatego uważa się, że zachowanie śladów życia jest wtedy mniej prawdopodobne. Jednakże naukowcy znaleźli warstwę zeolitu (minerału bogatego w krzemionkę) pokrywającą szkielet zewnętrzny; z analizy wynika, że substancja krystalizowała na skorupie, gdy ta była zakopana w glebie i wystawiona na działanie wody zawierającej krzemionkę. W ten sposób jej struktura została zachowana, zanim jeszcze z otaczającej ją cieczy uformował się opal.

"Po raz pierwszy widziałam tak zakonserwowany obiekt" - mówi Frances Westall, geolożka i astrobiolożka z Centre national de la recherche scientifique w Orleanie we Francji, która nie brała udziału w badaniach. Uważa ona, że wydajność tego procesu - nieco podobnego do uwięzienia owadów w bursztynie, będącym skamieniałą żywicą drzewną - daje więcej możliwości znalezienia dowodów dawnego życia. "Młoda Ziemia była środowiskiem wulkanicznym, takim jak Indonezja - mówi. - Tak też było z młodym Marsem".
"Teraz wiemy, że we wszystkich rodzajach krzemionki można znaleźć takie skamieniałości lub biocząsteczki" - mówi Chauviré. Skamieniałości opalowe, powstałe w warunkach wulkanicznych, które panowały na młodej Ziemi i młodym Marsie, mogą ujawnić pradawne podziemne stworzenia, które zwykle nie są w stanie przetrwać w skałach osadowych lub w bursztynie. Chauviré dodaje: "Być może w przyszłym Parku Jurajskim historia zacznie się od opali".    

Więcej w miesięczniku „Świat Nauki" nr 12/2020 »
Drukuj »
Aktualne numery
05/2021
10/2020 - specjalny
Kalendarium
Maj
11
W 1997 r. Rosjanin Garri Kasparow przegrał mecz szachowy z superkomputerem IBM Deep Blue.
Warto przeczytać
Co wspólnego mają suknia ślubna i kombinezon sapera?    
Dlaczego dla marynarzy bardziej niebezpieczne od rekinów są krewetki?
Kiedy kurczak najlepiej sprawdza się jako broń artyleryjska?

Logowanie

Nazwa użytkownika

Hasło

Autor: Carolyn Wilke | dodano: 2020-11-30
Grób z opalu

Ilustracja:"ARTHROPOD ENTOMBMENT IN WEATHERING-FORMED OPAL: NEW HORIZONS FOR RECORDING LIFE IN ROCKS"

Owad uwięziony w drogocennym klejnocie może dostarczyć nowych wskazówek dotyczących poszukiwania dawnego życia na Ziemi i Marsie. Opal, wydobyty w Indonezji ze skały i nazwany „Beverly,” zawiera oskórek maleńkiej nimfy cykady. W czerwcowym numerze czasopisma Scientific Reports naukowcy wyjaśniają, jak prawdopodobnie powstał.

Inne skamieniałości opalowe znalezione zostały w skałach zawierających krzemionkę, które tworzą się w pobliżu gejzerów – mówi Boris Chauviré, geolog z Université Grenoble Alpes we Francji. Gorąca woda rozpuszcza takie skały; kiedy powstały w ten sposób bogaty w krzemionkę płyn ostygnie, może stwardnieć, tworząc połyskujący klejnot, który czasami wypełnia przestrzeń pozostawioną przez rozkładające się organizmy lub zalewa ciała drobnych żyjątek. Ta konkretna skamieniałość pochodzi jednak z gleby utworzonej przez erozję skał wulkanicznych - jest to pierwszy przypadek znalezienia zwierzęcia w opalu, który uformował się w taki właśnie sposób. Chauviré sądzi, że uzyskana wiedza może wskazać nowe miejsca, w których należałoby szukać dawnego życia.

Taki sposób powstawania opalu jest w rzeczywistości powszechniejszy niż proces geotermalny, ale przebiega wolniej i dlatego uważa się, że zachowanie śladów życia jest wtedy mniej prawdopodobne. Jednakże naukowcy znaleźli warstwę zeolitu (minerału bogatego w krzemionkę) pokrywającą szkielet zewnętrzny; z analizy wynika, że substancja krystalizowała na skorupie, gdy ta była zakopana w glebie i wystawiona na działanie wody zawierającej krzemionkę. W ten sposób jej struktura została zachowana, zanim jeszcze z otaczającej ją cieczy uformował się opal.

"Po raz pierwszy widziałam tak zakonserwowany obiekt" - mówi Frances Westall, geolożka i astrobiolożka z Centre national de la recherche scientifique w Orleanie we Francji, która nie brała udziału w badaniach. Uważa ona, że wydajność tego procesu - nieco podobnego do uwięzienia owadów w bursztynie, będącym skamieniałą żywicą drzewną - daje więcej możliwości znalezienia dowodów dawnego życia. "Młoda Ziemia była środowiskiem wulkanicznym, takim jak Indonezja - mówi. - Tak też było z młodym Marsem".
"Teraz wiemy, że we wszystkich rodzajach krzemionki można znaleźć takie skamieniałości lub biocząsteczki" - mówi Chauviré. Skamieniałości opalowe, powstałe w warunkach wulkanicznych, które panowały na młodej Ziemi i młodym Marsie, mogą ujawnić pradawne podziemne stworzenia, które zwykle nie są w stanie przetrwać w skałach osadowych lub w bursztynie. Chauviré dodaje: "Być może w przyszłym Parku Jurajskim historia zacznie się od opali".